Την γνώριζα μερικά χρόνια μόνο σαν όνομα και φυσικά μέσα από την καταπληκτική δουλειά της.

Όμως εφέτος χάρη στην κοινή  μας φίλη Ιριδα Κρητικού γνωριστήκαμε και επισήμως. Η χαρά μου ήταν μεγάλη κυρίως όταν γνώρισα μια απλή και καλοσυνάτη Κυρία, μια εξαιρετική οικοδέσποινα και κυρίως έναν άνθρωπο με αξίες και αρχές, με καλοσύνη και με μετριοφροσύνη. Και αυτά ήταν μόνο η αρχή,διότι έπειτα ανακάλυψα το χιούμορ της και την έμφυτη ευγένεια της. Όσο για τα κοσμήματα; Μοναδικά!!!!! Ώρες δουλειάς, παράδοσης, ιστορίας, υπομονής, μύθων και τραγουδιών. Δεν είναι τυχαία λοιπόν ούτε τα βραβεία, ούτε οι διακρίσεις. Οι πέτρες, τα μέταλλα, τα κορδόνια, τα υφάσματα, όλα μαζί τραγουδούν τα μοναδικά ποιήματα της Βούλας!!!!

Το κόσμημα ως κοινωνικό ψυχογράφημα.

Κόσμημα είναι το σύμπαν, ο κόσμος , ένα αρχιτεκτόνημα, ένας πίνακας ζωγραφικής, ένα γλυπτό, ένα ρούχο, ένα κέντημα και πολλά άλλα γύρω μας που μας περιβάλλουν. Ακούω συχνά ότι το κόσμημα είναι εικαστικό, δεν είναι εικαστικό, το κόσμημα είναι μκρογλυπτική , δεν είναι μικρογλυπτική, το κόσμημα είναι διακοσμητική, δεν είναι διακοσμητική, είναι στολίδι και πολλά άλλα. Το κόσμημα για εμένα είναι πολύπλευρο, δεν μπαίνει σε καλούπια. Δεν υπάρχουν όρια, ούτε και δόγματα! «Αυτό που κάνεις δεν είναι κόσμημα», ναι έχω ακούσει και αυτό το σχόλιο και θα συμφωνήσω γιατί μέσα απο αυτό που κάνω σχεδιάζω, ζωγραφίζω, υφαίνω, πλάθω, γράφω, κεντώ, ονειρεύομαι, ταξιδεύω, συνθέτω, συγκινούμαι, επικοινωνώ, αγαπώ, ερωτεύομαι…

Από πολύ μικρή ηλικία με συγκινούσε η φύση, η θάλασσα, η ανατολή του ήλιου, ο αργαλειός της γιαγιάς, τα χρωματιστά νήματα, ο στολισμός του επιταφίου με τους λεμονανθούς , το φώς που έμπαινε απο τα χρωματισμένα τζάμια στα ξωκλήσια, τα προικιά της νύφης, οι μουσικές, το άρωμα του γιασεμιού, ο ήχος της θάλλασας πριν το ξημέρωμα, εικόνες που έχουν ποτιστεί στα κύταρά μου και κουβαλώ μαζί μου με έναν τρόπο ανεξίτηλο. Αναδύονται εντελώς απροειδοποίητα τις στιγμές που δουλεύω και όταν αυτές οι αισθήσεις έρχονται… εγώ δεν υπάρχω. Είμαι ανήμπορη μπροστά τους… δεν μπορώ να αποστασιοποιηθώ απο αυτές….να τις κρίνω…να τις δω με την λογική……γίνομαι εγώ αυτές οι εικόνες, μεταμορφώνομαι σε μια άυλη μορφή…που ταξιδεύει στο παρελθόν και σε ένα μέλλον που ακόμη δεν έχει έρθει…Σταματάει να υπάρχει χωροχρόνος σε αυτή την κατάσταση έκστασης.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ιεράπετρα της Κρήτης. Σε ηλικία 28 ετών πήρα την μεγάλη απόφαση να ακολουθήσω το ενστικτό μου και να σπουδάσω καλές τέχνες στην Αθήνα. Αφού ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο σχέδιο-κατασκευή κοσμήματος, συντήρηση έργων τέχνης, υφαντική και ζωγραφική δεν μπορούσα να φανταστώ ότι πολύ σύντομα θα άρχιζα να συνεργάζομαι με το Ίδρυμα Σύγχρονης Τέχνης ΔΕΣΤΕ. Αμέσως μετά πήρα τον πρώτο έπαινο στον πανελλήνιο διαγωνισμό κοσμήματος Χρυσός –Ασήμι, με το κόσμημα μου «Το Σύνολο της Μήδειας» κατασκευασμένο από ευτελή υλικά, όπως χάντρες σύρματα και κλωστές. Εξάλλου τα οικονομικά μου εκείνη την εποχή δεν μου επέτρεπαν να χρησιμοποιήσω πολύτιμα υλικά. Ήταν και ένα στοίχημα που έβαλα με τον εαυτό μου, πως να μπορέσω δηλαδή να δημιουργήσω με ευτελή υλικά κοσμήματα που να είναι ισάξια με την υψηλή αργυροχρυσοχοία και τους πολύτιμους λίθους. Αυτό το αντιμετώπισα σαν μια μεγάλη πρόκληση.

 

Ορόσημο για την πορεία μου ήταν η αποκλειστική συνεργασία που είχα στο ξεκίνημα μου ως σχεδιάστρια κοσμημάτων με έναν απο τους μεγαλύτερους οίκους στον χώρο, τον οίκο Kessaris, ο οποίος για πρώτη φορά στην ιστορία του παρήγγειλε σε εμένα κοσμήματα από μη πολύτιμα υλικά. Η συνεργασία αυτή περιελάμβανε και τον σχεδιασμό κοσμημάτων. Με βάση τα σχέδια που έκανα, κατασκευάζονταν κοσμήματα από τα πλέον πολύτιμα υλικά στο εργαστήριο του οίκου. Έχω λοιπόν σχεδιάσει και πολλά κοσμήματα τα οποία κατασκευάστηκαν από τους ικανότατους τεχνίτες του οίκου Kessaris με την πολύτιμη εποπτεία της κ. Χριστιάννας Καίσαρη. Αυτή η περίοδος της συνεργασίας μου με τον οίκο Kessaris και τους εκλεκτούς ανθρώπους του ήταν ενα πολύτιμο πανεπιστήμιο για εμένα και σφράγισε την περαιτέρω εξέλιξή μου στο κόσμημα. Πάντα θα είμαι ευγνώμων στους Κώστα και Χριστιάννα Καίσαρη για την μοναδική αυτή ευκαιρία και εμπειρία που μου χάρισαν τόσο γενναιόδωρα!

Το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα…! Τα κοσμήματα μου απο μη πολύτιμα υλικά εκτίθονται σε έναν απο τους μεγαλύτερους οίκους κοσμημάτων μαζί με τα κοσμήματα απο πολύτιμους λίθους και μέταλλα υψηλής χρυσοχοίας. Τι καθορίζει λοιπόν την αισθητική αξία ενος κοσμήματος;

Πολύ σύντομα ο σχεδιαστής μόδας Romeo Gigli αγόρασε κοσμήματα μου από τον οίκο Kessaris για την προσωπική του συλλογή. Μάλιστα ο ίδιος προσωπικά μου έδωσε συγχαρητήρια για την δουλειά μου.

Το κόσμημα είναι μέρος του ρούχου που φοράμε. Εάν η αρχιτεκτονική είναι ο χώρος που δημιουργείται για να μας προστατεύει και να μας εκφράζει, τότε τα ρούχα και τα κοσμήματα μας είναι το κινητό αρχιτεκτόνημα που περιβάλλει το σώμα μας. Μας προστατεύουν, εκφράζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε και επικοινωνούμε με τους γύρω μας στέλνοντας μηνύματα για το ποιοι είμαστε, που ανήκουμε, τι επάγγελμα κάνουμε, ποια είναι τα ενδιαφέροντά μας κλπ. Στα παραδοσιακά ενδύματα βλέπουμε έντονα οτι το κόσμημα με τα ρούχα συνυπάρχουν, είναι ένα, δεν ξεχωρίζουν αλλά ενώνονται, το ενα ξεπηδάει μέσα απο το άλλο και γίνονται ενα σώμα.

  

Μια απο τις βασικές πηγές εμπνευσής μου είναι το ύφασμα και το νήμα το οποίο σπάνια αποχωρίζομαι. Αναφέρομαι σε αυτό σε κάθε τρόπο εκφρασης, είτε ζωγραφίζω, είτε κάνω κατασκευές. Το νήμα για εμένα είναι η αφετηρία στην πανάρχαια σχέση της γυναίκας με την ύφανση η οποία καθόρισε όλες τις πλευρές της ύπαρξής της, καθώς και την αισθητική της. Επιπλέον ακολουθώτας το νήμα δεν θα μπορούσα παρά να οδηγηθώ στην ελληνική μυθολογία και να συναντήσω την Πηνελόπη που ύφαινε καθε μέρα και ξήλωνε κάθε βράδυ τα υφάδια της ζωής της περιμένονατας τον Οδυσσέα της να επιστρέψει απο το ταξίδι του…Την Θεά του ερωτα και της ομορφιάς την Αφροδίτη,  που όταν ήθελε να σαγηνεύσει τον Άγχίση ντύθηκε με τους χιτώνες της και φόρεσε τα κοσμήματα της πριν πάει να τον συναντήσει….

Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην εμπνέομαι από τους Ελληνικους μύθους και από την αρχαία Ελλαδα. Ζω και δημιουργώ στην Ελλάδα, κάτω απο αυτό το μοναδικό φώς, βλέποντας τον ίδιο ουρανό και την ίδια  θάλασσα και μιλώντας την ίδια γλώσσα  με τους προγόνους μου. Είναι λοιπόν φυσικό για εμένα να εμπνέομαι από τις ίδιες πηγές. Η παράδοσή του κάθε λαού δεν είναι κάτι στατικό, πεθαμένο ή ξεπερασμένο, αλλά είναι η σκυτάλη που μας παραδίδεται από τους προγόνους μας ως πολύτιμος θησαυρός που περιέχει μέσα της το απόσταγμα όλης της γνώσης και της σοφίας του κάθε λαού για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Για εμένα η παράδοση είναι ο μόνος δρόμος…

 

Το νήμα λοιπόν ήταν για μένα ένα πολύ έντονο βίωμα στην παιδική μου ηλικία και επιπλέον αισθάνθηκα να είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε μένα στη μητέρα μου, στη γιαγιά μου την προγιαγιά μου και σε όλες τις άλλες γυναίκες που προηγήθηκαν και ασκούσαν τις τέχνες αυτές της κεντητικής και της υφαντικής.   Επιπλέον στα κοσμήματα μου, για τους παραπάνω λόγους,  συνθέτω τις τεχνικές της υψηλής αργυροχρυσοχοίας με εκείνες  της κεντητικής και της υφαντικής τέχνης.

Σε μια εποχή που όλα είναι τόσο βιομηχανοποιημένα και στείρα το να επιλέγει κάποιος να δημιουργεί χειροποίητα και μοναδικά κομμάτια δεν είναι μια εύκολη απόφαση. Αυτό έχει να κάνει με μια συνεχή επίπονη και επίμονη προσωπική αναζήτηση νέων μεθόδων και τεχνικών. Στα μοναδικά κοσμήματα που δημιουργώ υιοθετώ στοιχεία απο την τέχνη της λαικής παράδοσης και των ασπούδακτων και πρωτογονων καλλιτεχνών. Όπως πολλοί διάσημοι Ευρωπαίοι ζωγράφοι του 20ού αιώνα που είχαν άμεσα ή έμμεσα υιοθετήσει την τεχνοτροπία αυτή των Ναΐφ, όπως ο Huan Miro, ο Henri Émile Benoît Matisse, o Paul Gauguin, κλπ.

«Χρειάζεται η θεία αφέλεια για να βρεις μέσα σου την αλήθεια», έλεγε ο Τσαρούχης.

Κοσμήματα μου βρίσκονται σε θεσμικές και ιδιωτικές συλλογές. Επιπλέον έχουν εκτεθεί σε πολλές εικαστικές εκθέσεις τόσο στην ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Σύντομα θα έχω μια συνεργασία στην Αθήνα με μια νέα γκαλερί στο Κoλωνάκι όπου θα μπορεί κάποιος να δει την δουλειά μου από κοντά.